Je hebt geen zin in gedoe. Je wilt gewoon dat dingen soepel verlopen. Maar waarom lijkt dat soms juist zoveel energie te kosten? Misschien omdat je ondertussen voortdurend aan het afwegen bent. Wat jij wilt. Wat de ander nodig heeft. Wat je wel of niet kunt zeggen. En wanneer je moet toegeven of juist voet bij stuk moet houden.
Waarom kost alles zoveel energie?
Je kunt je er behoorlijk aan ergeren. Aan jezelf, aan anderen, aan het feit dat iets simpels ineens zoveel gedoe oplevert. Waarom moet je hier nou alweer zoveel energie aan besteden?
Misschien ben je niet moe van wat er gebeurt. Misschien ben je moe van hoe vaak je jezelf ertussen moet zetten.
In dit artikel ontdek je:
- Waar raak je eigenlijk zo moe van?
- Waarom kost contact met anderen soms zoveel energie?
- Wat speelt er onder de oppervlakte?
- Wanneer wordt voor jezelf opkomen een gevecht?
- Waarom is het zo moeilijk om ruimte te laten voor de ander?
Misschien is het tijd om niet nóg harder je best te doen, maar te kijken naar wat jou steeds opnieuw energie kost.
In het online starttraject Van Blokkade naar Plan ontdek je welk patroon jou vasthoudt en welke andere keuze je kunt maken. Zodat je niet langer blijft rondlopen met het gevoel dat alles zoveel moeite kost, maar weer richting ervaart. Ontdek wat Van Blokkade naar Plan voor jou kan betekenen.
Waar raak je eigenlijk zo moe van?
Soms denken we dat vermoeidheid vooral ontstaat doordat we te veel doen. Te veel werken. Te veel afspraken. Te weinig rust.
Maar er is ook een andere vorm van belasting. Een vorm die veel minder zichtbaar is.
Je bent bijvoorbeeld voortdurend aan het inschatten wat anderen van je vinden. Je denkt na over hoe je iets moet brengen. Je vraagt je af of je niet te hard bent geweest. Of juist te zacht. Je houdt rekening met de gevoelens van een ander, terwijl je ondertussen je eigen behoefte probeert vast te houden.
Je zegt ja, terwijl je eigenlijk nee bedoelt.
Of je zegt nee en blijft daarna nog uren nadenken of je het wel goed hebt aangepakt.
Je voert een gesprek en bent achteraf vooral bezig met wat je nog had moeten zeggen.
Dat kost energie.
Niet omdat er iets mis met je is. Maar omdat je voortdurend bezig bent met méér dan alleen de situatie zelf.
Je bent ook bezig met jezelf:
-
- Hoe kom ik over?
- Wat vindt de ander hiervan
- Moet ik hier iets van zeggen?
- Moet ik juist mijn mond houden?
- Hoe zorg ik dat ik niet over me heen laat lopen?
- Hoe kom ik over?
En ongemerkt ben je dan de hele dag aan het bijsturen.
Waarom kost contact met anderen soms zoveel energie?
Met sommige mensen kun je uren praten zonder dat het je moeite kost.
Met anderen ben je na een half uur uitgeput.
Dat verschil zegt iets.
Het kan zijn dat je bij de ene persoon gewoon aanwezig kunt zijn. Je hoeft jezelf niet te verdedigen, niet uit te leggen en niet voortdurend te bedenken hoe je moet reageren.
Bij de ander gebeurt er iets anders.
Je voelt weerstand.
Je voelt dat je jezelf moet laten gelden. Of dat je moet oppassen dat je niet wordt overvraagd. Misschien heb je het gevoel dat de ander niet luistert. Dat jouw belangen steeds ondergeschikt raken. Dat jij degene bent die moet toegeven.
En dan verandert een gewoon gesprek langzaam in iets anders.
Je bent niet meer alleen aan het luisteren. Je bent jezelf aan het beschermen. Soms wordt die reactie sterker doordat iemand iets bij je raakt. Lees ook hoe je kunt loskomen van emotionele triggers.
Dat kan heel subtiel gaan. Je hoeft geen ruzie te maken. Je hoeft niet eens zichtbaar boos te worden.
Je kunt ook heel vriendelijk blijven en ondertussen vanbinnen voortdurend bezig zijn met de vraag hoe je jezelf staande houdt.
Juist dát kan ontzettend veel energie kosten.
Hetzelfde zie je terug in werk. In relaties. In gezinnen. En in samenwerking.
Je wilt eigenlijk gewoon dat het goed komt.
Maar ondertussen ben je steeds bezig om ervoor te zorgen dat jij niet degene bent die verliest.
Wat speelt er onder de oppervlakte?
Misschien herken je dat laatste woord niet eens.
Verliezen.
Je denkt waarschijnlijk helemaal niet: ik wil winnen van die ander.
Je denkt eerder: ik wil gewoon dat er naar mij geluisterd wordt.
Of: ik wil niet steeds degene zijn die toegeeft.
Of: ik moet ook voor mezelf zorgen.
En daar zit iets belangrijks.
Onder veel van dit gedrag kan een overtuiging liggen dat jouw belangen pas veilig zijn als je ze actief verdedigt:
-
- Alsof er maar beperkte ruimte is.
- Als de ander krijgt wat hij wil, houd jij minder over.
- Als de ander gelijk krijgt, heb jij verloren.
- Als jij toegeeft, gaat de ander misschien over je grens.
- Als jij niet stevig genoeg bent, wordt er over je heen gelopen.
Dan wordt het belangrijk om jezelf te positioneren.
Je gaat uitleggen. Overtuigen. Aanpassen. Controleren. Grenzen bewaken. Of juist vermijden.
En iedere keer dat je dat doet, ben je een beetje bezig met de vraag: hoe zorg ik dat ik hier goed uitkom?
Dat is het mechanisme.
Niet de zichtbare discussie is het probleem. Niet de ander is per definitie het probleem.
Het is de voortdurende innerlijke beweging waarin je jezelf moet verhouden tot wat de ander wil, vindt of doet.
Daardoor ben je nooit helemaal vrij om gewoon aanwezig te zijn.
Wanneer wordt voor jezelf opkomen een gevecht?
Voor jezelf opkomen is gezond.
Je mag aangeven wat je nodig hebt. Je mag een grens stellen. Je mag ergens anders over denken. Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om een ander ruimte te geven. Voor jezelf opkomen begint namelijk met weten waar jouw grens ligt. Maar een grens stellen is iets anders dan jezelf voortdurend moeten verdedigen. Lees ook ons artikel: Grenzen stellen zonder schuldgevoel, zo doe je dat.
Maar er zit een verschil tussen voor jezelf staan en jezelf voortdurend moeten verdedigen.
Dat verschil merk je vaak aan de energie die het kost.
Wanneer je vanuit stevigheid reageert, hoef je de ander niet te overtuigen.
Je kunt zeggen: dit is voor mij belangrijk.
En vervolgens luisteren naar wat voor de ander belangrijk is.
Dat betekent niet dat je het eens hoeft te worden.
Wanneer je vanuit bescherming reageert, ligt dat anders.
Dan voelt het belang van de ander al snel als een bedreiging voor jouw eigen belang:
-
- Een andere mening voelt als weerstand.
- Een grens van de ander voelt als een beperking van jouw vrijheid.
- Een vraag van de ander voelt als een claim op jouw tijd.
En voordat je het weet, ben je niet meer samen aan het kijken wat er mogelijk is.
Je bent bezig je positie veilig te stellen. Soms door harder te worden. Soms door jezelf terug te trekken. Soms door toe te geven om maar van het gedoe af te zijn.
De buitenkant ziet er telkens anders uit. De beweging vanbinnen kan hetzelfde zijn.
ik moet mezelf beschermen.
Dat is vermoeiend.
Waarom is het zo moeilijk om ruimte te laten voor de ander?
Omdat ruimte geven gemakkelijk wordt verward met toegeven.
Maar dat zijn twee verschillende dingen.
Ruimte geven betekent niet dat je jouw behoefte moet opofferen. Het betekent dat je kunt verdragen dat de ander iets anders wil dan jij.
Dat jij een grens hebt én de ander ook.
Dat jij iets belangrijk vindt én de ander iets anders belangrijk kan vinden.
Dat er spanning kan zijn zonder dat iemand die spanning onmiddellijk hoeft op te lossen.
Dat vraagt iets van je.
Je moet jezelf voldoende vertrouwen om niet ieder verschil te hoeven winnen.
Je moet kunnen blijven staan wanneer iemand het niet met je eens is.
En je moet kunnen luisteren zonder meteen een antwoord te formuleren waarmee je jezelf verdedigt.
Dat is geen trucje.
Het is een andere manier van kijken.
Niet langer vanuit de vraag: wie krijgt zijn zin?
Maar vanuit de vraag: wat is hier belangrijk voor mij én voor de ander?
Wat als de ander niet hoeft te verliezen?
Dat is misschien wel de grootste verschuiving. Je hoeft jezelf niet weg te cijferen om de ander ruimte te geven.
Maar de ander hoeft ook niet kleiner te worden zodat jij voldoende ruimte hebt.
Er ontstaat iets nieuws wanneer je beide belangen serieus kunt nemen.
Niet altijd een perfecte oplossing. Niet altijd een situatie waarin iedereen precies krijgt wat hij wil.
Wel de mogelijkheid om samen te zoeken. Daarvoor heb je moed nodig. De moed om eerlijk te zeggen wat je voelt. De moed om aan te geven wat voor jou belangrijk is. Maar ook de moed om werkelijk te luisteren naar wat de ander zegt.
Daar zit volwassenheid:
- Niet in altijd aardig zijn.
- Niet in altijd sterk zijn.
- En ook niet in altijd je zin krijgen.
- Maar in het kunnen verdragen van verschil zonder dat je jezelf of de ander tot tegenstander hoeft te maken.
Dat is ook waarom samenwerken soms zoveel meer kan opleveren dan ieder voor zich proberen te krijgen wat hij nodig heeft.
Twee belangen hoeven elkaar niet automatisch uit te sluiten.
Soms ontstaat er juist iets nieuws wanneer je ophoudt met vechten voor jouw oplossing en nieuwsgierig wordt naar wat er mogelijk is.
Hoe krijg je je energie terug?
Misschien begint dat niet met beter plannen. Ook niet met nog meer rustmomenten in je agenda.
Het begint met kijken naar de situaties waarin je opvallend veel energie verliest.
Bij wie gebeurt dat?
- Wanneer merk je dat je jezelf gaat verdedigen?
- Wanneer voel je dat je moet uitleggen waarom jij gelijk hebt?
- Wanneer zeg je ja terwijl je nee wilt zeggen?
- Wanneer trek je je terug omdat je geen zin hebt in gedoe?
- En vooral: wat geloof je op dat moment over jezelf en over de ander?
Misschien geloof je dat je alleen serieus wordt genomen als je stevig genoeg bent.
Misschien ben je bang dat iemand over je heen loopt als je niet direct reageert.
Misschien voelt toegeven als verliezen.
Of misschien heb je ergens onderweg geleerd dat je vooral rekening moet houden met de ander en daardoor nauwelijks nog weet wat jij zelf eigenlijk nodig hebt.
Daar begint bewustwording.
Niet door jezelf te veroordelen.
Maar door nieuwsgierig te worden naar je eigen patroon.
Want als je begrijpt waar jouw energie werkelijk naartoe gaat, ontstaat er ruimte om iets anders te kiezen.
Niet harder.
Niet zachter.
Wel bewuster.
En misschien ontdek je dan dat niet alles in je leven zoveel energie hoeft te kosten.
Dat je niet iedere situatie hoeft te winnen.
Dat je niet iedere grens hoeft te verdedigen.
En dat je jezelf niet hoeft te verliezen om ruimte te maken voor een ander.
Van Blokkade naar Plan
Soms weet je heel goed dat je iets anders wilt, maar blijf je toch steeds hetzelfde doen.
Je begrijpt rationeel wat er gebeurt, maar op het moment zelf neemt je oude patroon het weer over.
Dan helpt het niet om jezelf nog harder toe te spreken.
Dan is het tijd om te onderzoeken wat jou werkelijk tegenhoudt en welke keuze daaronder ligt.
In Van Blokkade naar Plan neem je in vier weken de tijd om zichtbaar te maken wat er bij jou speelt, waar je vastloopt en wat je werkelijk wilt veranderen.
Niet door jezelf te verbeteren.
Wel door opnieuw te leren kijken naar wat je doet, waarom je het doet en wat er mogelijk wordt wanneer je daar bewust een andere keuze in maakt.
Je hoeft niet te wachten tot alles te zwaar voelt. Je kunt vandaag al beginnen met opnieuw kijken naar wat jou energie kost.
Dit artikel maakt deel uit van de kenniscollectie Patronen. Wil je meer begrijpen over de onbewuste patronen die invloed hebben op hoe je denkt, voelt en handelt? Bekijk dan alle artikelen binnen deze kenniscollectie. Terug naar de kenniscollectie: Patronen
Geplaatst in Patronen
